Praktijkvoorbeeld 3 methode Fluisterkind® (PresentChild®)

Annelies, 5 jaar, is een meisje dat niet aangeraakt wil worden...

Moeder vertelt: ze verstijft als ik haar vast wil pakken, wil knuffelen of wil troosten als ze verdrietig is. Als baby ging het nog wel maar vanaf haar peutertijd, een jaar of 3, herinnert moeder dat ze dit gedrag heeft . Als ik haar een aai wil geven of een arm om haar heen wil slaan, reageert ze fel. Het lijkt wel alsof ze schrikt, als door een wesp gestoken. ‘Kom niet aan me. Dat wil ik niet’ zegt ze dan.

Ze heeft het ook wel bij mijn man, maar bij mij veel heftiger. Soms kan ze nog wel met mijn man kroelen. Dan kruipt ze tegen hem aan en slaat hij voorzichtig zijn arm om haar heen. Bij mij houdt ze eigenlijk altijd een soort fysieke afstand. Ik voel me zo afgewezen als moeder. Het maakt me verdrietig en boos ook. En onmachtig. Want ik wil zo graag een moeder voor haar zijn. Maar op deze manier lukt het mij ook niet goed om van haar te houden. Ik ben steeds op mijn hoede. Kan niet mezelf zijn.

Tijdens het teruggeefgesprek vraag ik naar moeders gevoel bij ‘aangeraakt worden’. Ik realiseer me dat ik een precair onderwerp aansnijd, maar moeder is erg open en vertelt me dat zij ook inderdaad liever niet heeft dat haar partner haar aanraakt. In sexueel contact gaat het ook alleen goed, zolang haar man afwacht en zij het initiatief kan nemen. Ik vraag haar of zij ook het gevoel kent van schrik en verstijving. Ze bevestigt dit. In haar vorige relatie ervaarde ze dit vaak. Haar ex-partner was dominanter en voortvarender in bed. Haar huidige partner is rustiger en laat haar bepalen en daarom gaat het goed.

Ik pak uit het verhaal een passage die ik letterlijk vertaal: ‘Als baby konden mijn ouders mij nog wel knuffelen, maar vanaf mijn peutertijd, een jaar of 3, veranderde dit. Toen wilde ik geen aai meer of een arm om me heen. Van binnen voelde ik felle emotie: Kom niet aan mij. Dat wil ik niet.’ Ik vraag haar of ze iets voelt bij de zinnen die ik haar voorlees.

Moeder schrikt en geeft aan dat ze wel iets voelt in haar lichaam maar niet precies weet waarom. Ik vraag haar wat ze voelt: verstijving en schrik… In vervolgsessies komt moeder stapje voor stapje een misbruikverleden op het spoor. Een heftige casus dus!
Maar het effect is erg de moeite waard.

Vanaf het moment dat moeder zichzelf ook haptotherapie gunt om dit stuk te verwerken, wordt Annelies toeschietelijker. Na een voor moeder emotionele sessie bij mij, gebeurde er iets bijzonders. Bij thuiskomst kwam Annelies spontaan op moeder af en sloeg haar armpjes om haar heen. Dit was nog nooit gebeurd! Moeder vertelt ontroert dat ze toen wist dat ze op het juiste spoor zat en hier mee verder mocht gaan. Dit gebaar van Annelies heeft haar de kracht en de moed gegeven haar pijnlijke verleden langzaam te helen in sessies bij mij en consulten bij de haptotherapeut.

Inmiddels is de zon voor het hele gezin meer gaan schijnen dan ooit, aldus moeder.  Annelies en ik kunnen nu gewoon met elkaar stoeien en knuffelen. Zij is veranderd, het blije onbevangen kind is terug. Maar ja, ik ben natuurlijk ook veranderd, ook ik heb het blije kind in mezelf eindelijk weer gevonden!

← Terug naar de vorige pagina