Praktijkvoorbeeld 1 methode Fluisterkind® (PresentChild®)

Thomas, 7 jaar, heeft al sinds baby verlatingsangst...

Hij kan heel moeilijk afscheid nemen van zijn moeder. Toen hij klein was ging het nog wel omdat hij ook veel bij mama bleef, maar nu hij naar school gaat wordt het echt vervelend. Vooral voor hemzelf. Kinderen lachen hem uit omdat hij steeds huilt op het schoolplein en zelfs juf begint zich te irriteren.

Elke dag is het sowieso 2 keer een drama, vertelt moeder. Hij kijkt voortdurend op de klok en zegt steeds: nog een half uur he mama, dan moet ik weer weg he, nog een kwartiertje he mama, dan gaan we. Onderweg in de auto gaat dit door: nog 2 rotondes he mama, dan zijn we er. Ik heb zo’n buikpijn mama. En het doet zo’n pijn in mijn hart. Ik ben zo bang dat ik je nooit meer zie…

Dag in dag uit gaat dit zo. Moeder heeft al een intake bij een kinderpsycholoog gehad en ze willen hem gaan testen. Moeder voelt aversie en wil liever eerst een kindertolksessie doen omdat ze een sterk gevoel heeft dat dit alles ook met haar te maken heeft.

Wanneer ik het verhaal over Thomas heb opgenomen, lees ik haar in alle rust haar eigen gesproken woorden voor. ‘Mama, het doet zo’n pijn in mijn hart. Ik ben zo bang dat ik je nooit meer zie’. Ik vraag haar of deze woorden voor haar een betekenis hebben.

Direct zie ik tranen en verbazing. ‘Nou… het is wel zo dat ik geen contact meer heb met mijn ouders. Die zie ik dus inderdaad ook nooit meer. Maar daar ben ik klaar mee. Dat heb ik afgesloten.’ Het is een moeder bij wie het kwartje eigenlijk direct valt. Ze corrigeert zichzelf en zegt: ‘niet zeker?’

Ik geef aan dat het heel goed kan zijn dat ze haar pijn en angst heeft weggestopt om te overleven maar dat Thomas dit stuk nog wel voelt bij moeder. ‘Dus Thomas huilt eigenlijk mijn tranen?’. Moeder is diep geraakt en ondanks dat ze in eerste instantie weinig zin heeft dit stuk weer op te rakelen, vindt ze het nog zwaarder te moeten aanzien dat haar kind dit draagt. Ik ben tenslotte volwassen en hij is nog zo klein… We maken een nieuwe afspraak voor over 4 weken. Als ik moeder weer zie, vertelt ze me hoe het de afgelopen periode is gegaan met Thomas.

Nog altijd krijg ik kippevel bij haar woorden: ‘ het is ongelovelijk, al de volgende dag reden we naar school en zei Thomas: he mam, het doet niet meer zo’n pijn in mijn hart, hoe kan dat nou? Moeder vertelt dat ze met tranen achter het stuur zat. ‘Ik wist het wel, ik had de pijn in mijn hart weer teruggenomen en toegelaten’.

Thomas heeft op 2 keer na niet meer gehuild, gaat met plezier naar school nu en uit logeren.

← Terug naar de vorige pagina