Op een dag, word ik nog moeder…

De gedachte dat ik nog kinderen zal krijgen, bepaalt vooral tussen mijn 35e en 40e veel van mijn handel en wandel. Bij belangrijke beslissingen is het toekomstige moederschap als mogelijkheid altijd op de achtergrond aanwezig. En mede-bepalend.
In de keuze voor een nieuwe woning, die natuurlijk wél een extra slaapkamertje moet hebben. En de buurt die natuurlijk wél een beetje kindvriendelijk moet zijn. In de keuze voor een partner, die nog wel open moet staan voor het vaderschap. In het volhouden van relaties die eigenlijk hun tijd gehad hebben, omdat wéér iets opbouwen met iemand anders tijd kost … En die tijd, zo voelt het, die heb ik niet.

Of toch niet …?
Als op mijn 40e een einde komt aan een relatie van 3 jaar, voel ik eigenlijk alleen behoefte aan rust. Ik moet er niet aan denken me direct weer in een nieuwe relatie te begeven. Mijn leeftijd maakt, dat ik dat natuurlijk wél overweeg. Ik realiseer me goed dat te lang wachten zal inhouden dat ik dan waarschijnlijk ook geen moeder word. Korte tijd denk ik nog serieus na alleenstaand moederschap maar ik voel al snel dat ík hier niet gelukkig van zal worden. Uiteindelijk maak ik voor mezelf de keuze om te luisteren naar mijn sterkste gevoel en werkelijk een lange pauze in te lassen in mijn relatieleven. En daarmee neem ik indirect maar welbewust het besluit, mijn kinderwens te laten varen.

Rouwen om wat nooit zal zijn …
Op dat moment breekt in mijn leven, hoe ik het ook wend of keer, dan toch een periode van rouw aan. Ook al is dit mijn eigen keuze. Rouw om wat nooit zal zijn. Rouw om de moeder die ik nooit zal worden. Rouw om het toekomstplaatje dat ik had, en dat nu definitief nooit werkelijkheid zal worden.

Emoties doorleven
Ik ga door een emotioneel turbulente periode. Ik besluit al mijn gevoelens er maar gewoon te laten zijn. Me hieraan over te geven, te capituleren. Uiteindelijk zal juist deze periode, waarin ik zoveel leer over loslaten, louterend blijken en me vormen tot de vrouw die ik nu ben. Maar dat besef ik op dit moment nog niet… In het hele proces heb ik het geluk, diep van binnen te wéten dat deze weg voor mij de juiste is. Ik realiseer me dat niet elke vrouw dit heeft, maar ik voel me sinds lange tijd een mens uit één stuk. Ja, het is moeilijk maar dit is mijn weg. Zo moet het gaan. En hoe moeilijk het definitieve afscheid van een eigen kindje bij momenten ook is, dit wéten helpt me steeds dieper bij aanvaarding en vrede te komen.

Ritueel afsluiten
Na een paar maanden voel ik dat het tijd is voor een volgende stap. Ik lees een artikel over het belang van rituelen. De journalist vertelt hoe men in andere culturen heel bewust op rituele wijze van de ene naar de andere levensfase gaat. Ik realiseer me dat dit evengoed voor mij geldt. Ook ik ga van de ene fase naar de andere. Van ‘het kan nog’ naar ‘nee, ik heb geen kinderen’. Even voel ik weer de kriebels. Maar jeetje, er zijn toch ook vrouwen van 45 die nog zwanger raken…Zolang ik nog vruchtbaar ben, kan het toch nog? Ik merk dat de deur blijkbaar nog altijd op een klein kiertje staat. Deze echt helemaal in rust en vrede sluiten is toch andere koek. Maar ondanks mijn dubbele gevoelens, verlang ik er ook naar… Ik besluit mijn eigen ritueel vorm te gaan geven en plan een datum waarop ik het zal uitvoeren. Op weg naar de definitieve loslating kom ik opnieuw langs alle emotie-stations. Ook veel oudzeer uit mijn vroege kinderjaren komt ineens voorbij. Hoop, verwachtingen, teleurstelling, pijn en leegte.

De beloning
Maar de journalist krijgt gelijk. Al snel na mijn rituele afscheid, komt de beloning. Ik ervaar hernieuwde levensvreugde en er komt enorm veel energie in me vrij. Energie die ik vanaf dat moment éénduidig kan richten op dát waarvoor ik hier ben gekomen. Het lijkt wel alsof ik na deze keuze geholpen word en alles in mij ineens weet welke richting ik op moet gaan. Na jaren zoeken, vind ik ineens het huis waar ik altijd van droomde. Een schitterende plek met volop zonlicht, een prachtig uitzicht op de natuur én met de mogelijkheid om praktijk aan huis te houden. Ik ben dankbaar… Ook op andere levensgebieden neem ik beslissingen, veel laat ik los om verder te trekken.

Andere vrouwen ondersteunen
Het is ook in deze periode, dat de gedachte opkomt: wat zou het mooi zijn als vrouwen in een soortgelijke situatie dit met elkaar kunnen delen… Op dat moment kan ik nog niet vemoeden dat de workshop ‘Als ik geen moeder word, wat word ik dan?’ 5 jaar later het levenslicht zal zien…

← Terug naar de vorige pagina